Navraag bij Mohamed Benjeddi leert ons dat de organisatoren vooral bezorgd zijn dat er ons eender wat zou overkomen, eerder dan dat het gevaarlijk is om op straat te lopen zonder begeleiding. De medewerkers zijn allemaal erg behulpzaam, en soms wordt dat een beetje vervelend. Maar ze willen er gewoon alles aan doen om het ons zo aangenaam mogelijk te maken. En het went eigenlijk best snel: waar we eerst nog de medewerkers proberen ervan te overtuigen dat we zelf de valies met materiaal wel zullen dragen, gaan we al snel niet meer in discussie, en geven we de zware koffers vlotjes af... Het heeft wel iets koloniaals...

We krijgen ook een jonge vaste begeleider toegewezen. Hij heet ... Mohammed natuurlijk! Het wordt een beetje lastig om alle Mo’s uit elkaar te houden:  de magere Mohammed met de (zonne)bril en het bodyguard kostuum die verantwoordelijk is voor de buitenlandse groepen dopen we dan maar 'BodyMo', Mohammed Benjeddi, onze iets minder magere contactpersoon die houdt van veel babbelen en een goed glas wijn wordt 'Jeroni-Mo', Mohammed die de deur bewaakt, als boxer geen neusbeentje heeft en dat aan iedereen toont is 'Crazy Mo', en onze kleine bewaker wordt 'MiniMo'. Hij is van 's morgens tot 's avonds in de buurt, houdt mensen tegen als ze door de gang willen waar wij staan te oefenen, stopt de auto's als we oversteken, zorgt dat ons busje tijdig klaarstaat als we naar het restaurant gaan, jaagt andere mensen weg als die toevallig op de eerste rij zitten in het theater, zodat onze groep daar kan zitten... Gedurende 5 dagen is hij onze engelbewaarder, en hoewel hij nog maar 15 is, doet hij dat heel erg goed!

Elke verplaatsing moet met het busje, zelfs de 200 meter tussen het hotel en het thee-huis waar we ontbijten gebeurt soms met de bus. Te voet gaan is natuurlijk veel sneller, maar dan moet je eerst lang discussiëren met steeds andere medewerkers, en als je die tijd ook meetelt, is het busje meestal toch sneller...

We zien op woensdag 2 voorstellingen: het eerste stuk over een gouden vis blijkt op de laatste dag de winnaar te zijn van de theatercompetitie (het dwaze loopje van de visser inspireert Josse al tot een aanpassing in zijn koeriers-rol, maar dat krijgen we hem tijdig uit het hoofd gepraat). Het tweede stuk gaat over een egel die een koers loopt tegen de paashaas. De kinderen van ongeveer 10-11 jaar hebben een ongelooflijke hoop tekst... Straf gedaan om dat allemaal te onthouden, maar redelijk tot zeer vervelend voor ons... Ter afleiding spelen we wat belspelletjes: dier met 4 letters, zelfde letter mag niet voorkomen in dezelfde kolom!

Namiddag proberen we een repetitielokaal te pakken te krijgen, maar dat blijkt niet evident te zijn. Uiteindelijk krijgen we een stuk gang, die prompt leeggemaakt wordt voor ons, en waar MiniMo iedereen uit weg houdt, indien nodig met geweld. Na bijna 2 dagen zonder kegels, hebben enkele Philladoeshers al bijna afkickverschijnselen... Repetitie is trouwens hard nodig, de kegels blijven vallen, de diabolo's zijn nog steeds niet altijd gelijk...

’s Avonds kunnen we zelfs even op het podium oefenen (wegens een zoveelste verandering in het programma is het podium onvoorzien vrij!), en komt de Marokkaanse Ketnet langs voor een interview met Nils en Jolijn. De kans is reëel dat zij vanaf nu ook in België herkend zullen worden door Marokkaanse kids met thuis een schotelantenne...

Na het eten (Frieten, wat dacht je?!) een beetje op tijd bed in, om donderdag helemaal klaar te zijn voor het grote optreden!