We mogen in de bibliotheek repeteren: neem een zaal van 20 meter op 20, zet tegen 1 muur een rij boekenkasten (niet te dicht bij elkaar, anders geraakt de muur niet vol) en plaats ergens in die ruimte twee bureau’s. Die bureaus zet je op een onderlinge afstand waarbij je de telefoon nodig hebt om iets tegen je collega te zeggen. In het midden een grote vierkant met tafels en stoelen voor vergadering. Da’s de bibliotheek van het cultureel centrum van Nador... Jammer dat het plafond te laag is, dus opnieuw in de gang oefenen, maar nu boven en ongestoord... We proberen het eindnummer te doen zonder drops... Vreemd genoeg gaat het vooral mis als er moet gestopt worden met jongleren, bijna nooit tijdens het passeren of moeilijke trucjes...De aparte nummers worden nog wat verder ingeoefend, en dan is het tijd om te gaan kijken naar het stuk van Wilfam, de school uit Berchem.

Het is een bewerking van het oude toneelstuk 'Floris ende Blancefloer', voor de gelegenheid herdoopt naar 'Youssef et Blanchefleur'. Het stuk werd speciaal voor hun optredens in Marokko geschreven. Door hier en daar wat Arabische zinnen en woorden te gebruiken, op Arabische muziek te dansen en scenes in slowmotion te herhalen is hun succes verzekerd. (Wat ons aan het denken zet om Josse ook in het Arabisch te laten zeggen dat hij Jolijn wel een mooie naam vindt... ). Bij ons mag Ken-Rens niet in ontbloot bovenlijf spelen, maar in het stuk van Wilfam mag de koning wel twee vrouwen tegelijk bezwangeren (ok, ze lieten enkel het resultaat zien ;-)) en zijn dochter per opbod verkopen (voor 1000 kamelen!). Van cultuurverschillen gesproken.

Namiddag (jawel, weer frieten gehad!) moeten we ons aan het cultureel centrum Beatlesgewijs (of Clouseau-in-hun-hoogdagen-gewijs voor de iets jongeren onder ons, of K3-gewijs voor de nog jongeren), door dikke rijen fans wringen om binnen te geraken, geholpen door de politieagenten en soldaten voor de deur. Helaas zijn het fans van het Iraki-gezelschap dat voor ons speelde. Blijkbaar zijn die erg bekend en geliefd in Marokko. Volgens de Nederlandse collega’s lijkt hun drukke voorstelling op de oude shows van Nonkel Bob!

Ondertussen maken wij backstage het decor klaar, we checken de kledij, en ... wachten natuurlijk. Beetje kegelen, beetje 21en... Volgens het programma staan we geprogrammeerd om 16u, dus mogen we tegen 18u het podium op om het decor op te stellen. Ondanks de hulp van de plaatselijke crew, verloopt dat nog redelijk vlot... Iedereen is nochtans behoorlijk zenuwachtig.

Licht uit, de naar schatting 900 aanwezigen in de zaal (de zaal heeft een capaciteit van 750 peronen!) gaan meteen uit de bol. Doek open, Jolijn verschijnt. Het publiek is duidelijk niet gewend aan alleen maar kijken zonder luisteren. Als er niets gezegd wordt of als er geen muziek is, beginnen ze te roezemoezen. Maar ze leren snel en applaudisseren voorbeeldig bij elke bal, kegel of diabolo die valt (helaas mogen ze nogal vaak applaudiseren, er zijn door de spanning etc vervelend veel drops...).

Achteraf horen we van de Antwerpenaars en de Hollanders dat de kids al gauw met open mond naar de circuskunsten op het podium zaten te kijken en er duidelijk heel erg van genoten! Ook de reacties van de Nederlandstalige collega’s en van al onze Mo’s zijn erg positief. (Onze MiniMo is zo fier als een gieter, omdat 'zijn' groep het zo goed gedaan heeft) De Nederlanders hadden veel lof voor de mooie romantiek die in onze voorstelling veel fijner en subtieler zat dan in andere stukken die ze zagen.

We hebben geen zin om na ons optreden in de overvolle zaal nog naar Clown Jonas te gaan kijken, dus terug naar het hotel, om even uit te blazen. Onze eerste buitenlandse voorstelling zit erop!

‘s Avonds krijgen we applaus als we de eettent binnenkomen. De voorstelling is, hoe anders dan de andere ze ook is, in de smaak gevallen...