MiniMo spoort ons aan om op tijd te vertrekken na het ontbijt, na de stipte start van alle voorstellingen op vrijdag hopen we dat de slotshow ook op tijd zal beginnen. Niet dus! Maar ze zijn het hier blijkbaar gewoon, het publiek blijft gedisciplineerd zitten wachten voor de volle twee uur, en de kinderen doen zelfs na twee uur nog steeds mee met de animatie (nog even en wij kennen de liedjes ook vanbuiten!). In België zou de zaal al gesloopt zijn als men zo lang moest wachten. Gelukkig zijn we allemaal fris uitgeslapen... :-s (Achteraf vertelt Mohamed Benjeddi dat men de hele zaal heeft laten wachten omdat men een animatiefilmpje van 50 seconden niet geprojecteerd kreeg, en dat bleef proberen in orde te krijgen!)

Het wachten is niet leuk, maar wat erna komt is ook niet om enthousiast over te worden: eerst een playback nummer, dan een massa-kinder-koor (ze stonden wellicht al om 9.30 in uniform klaar in de kelder, en hebben dus 3u met hun vingers mogen draaien. Aan sommige van de jonge zangertjes is het duidelijk te zien dat ze (het) meer dan moe zijn). Na die liedjes is er nog een optreden van de Nederlander met de accordeon, en Ratatouille, de muzikant-animator die overdag de opwarming van het publiek deed, en daar telkens aan tafel helaas nog mee doorging. Gelukkig vertelt de Nederlander vooraf welke bekende nummers hij zou spelen, zodat we ze ook (vaagjes) herkennen. Dan mogen alle groepen naar voor komen voor een soort van gedenkmedaille, en een persoonlijk certificaat van deelname (alle, we denken toch dat dat erop staat). En dan volgt er een eindeloze rij van winnaars. Welke prijzen er precies uitgereikt worden, blijft ons helaas een raadsel, aan de vertaling in het Frans heeft niemand gedacht.

Als uiteindelijk het stuk van de visser met het huppelprobleem de hoofdprijs wint, is iedereen in de wolken. Wij zijn vooral blij dat het gedaan is.

In de (late) namiddag maken we met alle festivaldeelnemers (7 gele busjes in het totaal) een uitstap in de mooie omgeving van Nador. De eerste stop - met thee- is bij een wijds uitzicht over de stad en de streek, de tweede is bij de ruïne van één of ander kasteeltje, waar we op een prachtige zonsondergang getrakteerd worden. Natuurlijk hebben de Philladoeshers hun circusspullen bij, en zo'n locaties smeken om jongleerfoto's... Een fijne afsluiter van het festival!

Als we terug aan het restaurant komen, blijkt de tent al ontmanteld te zijn, we krijgen binnen voor de laatste keer Nador-frieten!