In de voormiddag neemt Aïssa, onze chauffeur, ons mee naar de medina van Oujda. Eindeloze gangen en straatjes met Marokkaanse sloefjes, hoofddoeken, kleden, theepotten, een stuk vleesmarkt waar sommigen liever niet naar kijken, de gekende stalletjes met nep-merk-koffers en rugzakken... Iedereen begint zijn souvenirlijstje af te werken: voor wie moet ik allemaal een cadeautje meebrengen? Het afbieden loopt niet zo vlot, blijkbaar zijn de meesten toch een beetje te braaf om hard te onderhandelen!

Anderhalf uur voor onze voorstelling op de overdekte binnenplaats, beginnen de eerste kinderen al plaats te nemen, van een korte doorloop is dus geen sprake meer. Het décor wordt snel ineen geknutseld met tafels, dekens en een pak veiligheidsspelden.

De voorstelling is redelijk ok, het publiek reageert wel wat anders dan in Nador. Tijdens het eerste nummer wandelt één van hen over het speelveld naar de deur van de winkel, om te kijken wat erachter zit. Een van de verzorgers kan hem net op tijd tegenhouden.  De finale is nog steeds niet zonder foutjes, de drops zijn nu wellicht meer aan vermoeidheid dan aan spanning te wijten... We krijgen alleszins een heel hartelijk applaus.

Om een beetje extra 'couleur locale' op te snuiven, kunnen we voor het eten naar de Hamman gaan, een Marokkaans badhuis, niet bedoeld voor toeristen, maar voor de ‘echte’ mensen van daar... Niet iedereen heeft er zin in, de helft kiest voor een terrasje. Nochtans is het een fijne belevenis, in drie steeds warmer wordende ruimte zitten mannen elkaar te schrobben, te wassen en af te spoelen. We kijken zoveel mogelijk af van de ‘locals’, proberen hetzelfde te doen, en genieten van de warmte en het verfrissende water...

Het laatste avondmaal is ook een topper. We worden uitgenodigd bij onze buschauffeur thuis. Zijn vrouw heeft een reusachtige couscous-schotel gemaakt die midden op de lage tafel gezet wordt. De zetels worden dichterbij geschoven, en we eten allemaal samen uit de grote schotel. Het dochtertje des huizes steelt de show en het hart van Jolijn, en mag Franse versjes opzeggen. De echtgenote krijgen we van de hele avond niet te zien.