verdedigingslinies

Wij hebben drie 'verdedigingslinies' om te zorgen dat corona ons kamp niet nekt:

1) Proberen te zorgen dat er geen besmette personen mee op kamp gaan. 

Da's de belangrijkste. Om daar helemaal zeker van de zijn, zouden we iedereen 14 dagen in quarantaine moeten houden én testen. Wie 14 dagen lang negatief test, zal ook wel echt negatief zijn. Maar da's echt niet haalbaar. Daarom vragen we dat je niet meegaat als je ziek bent of pas was (duh!) en om minstens 5 dagen van te voren de contacten te beperken tot de gezinsbubbel. Waarom minstens 5 dagen? Na een besmetting word je ofwel niet ziek, ofwel 2 tot 14 dagen na de besmetting. Voor de meeste mensen die ziek worden, gebeurt dat 5-7 dagen na de besmetting. Door minstens 5 dagen quarantaine te vragen, maken we de kans groot dat besmette personen ziek worden vóór het kamp begint (jammer voor de persoon in kwestie die natuurlijk niet mee mag, maar geen gevolg voor ons kamp), en niet als het kamp net begonnen is (even jammer voor de persoon in kwestie, maar kamp wel opgedoekt).

Als wij het geluk hebben dat er op dag 1 van het kamp niemand besmet is, dan zijn we helemaal safe want we hebben geen contacten met mensen buiten het kamp. (Leveranciers dragen een mondmasker, bezoeken aan de winkel moeten door B3 zo voorzichtig mogelijk gebeuren) We gaan natuurlijk niet weten of we erin geslaagd zijn om alle 115 negatief te zijn. Helaas. Als we daar zeker van waren, konden we voor de rest een gewoon kamp doen...

2) Als er toch een besmet persoon is op dag 1, kunnen we het risico op overdracht alleen nog maar verkleinen. 

Daardoor stellen we de de eerste ziekteverschijnselen hopelijk zo lang mogelijk uit. Misschien wordt 'patient zero' die vooraf al besmet werd, gewoon niet ziek (maar hij/zij is wel besmettelijk), of pas na 10 dagen. Dan is het kamp al gedaan en hebben we geluk gehad. ('t is te zeggen, iedereen die bij die persoon in de bubbel zat, zal minstens 10 tot 14 dagen in quarantaine moeten en ook getest worden. Maar het kamp is dan wel kunnen doorgaan) Maar bij elke nieuwe besmetting die 'patiënt zero' op het kamp veroorzaakt, verhoogt de kans dat er wél iemand ziekteverschijnselen vertoont en positief test (einde kamp voor die bubbel). Daarom gaan we veel handen laten wassen, veel buiten bezig zijn en zorgen dat we niet te vermoeid geraken (voldoende rustperiode tussen 2 kampen helpt ook al om helemaal fris en met optimale weerstand aan het kamp te beginnen). Zo verkleinen we de kans op overdracht binnen de bubbel en stellen we ze dus hopelijk een beetje uit. 100% zekerheid geeft dat niet: We houden geen afstand, gebruiken geen maskers en delen wel materiaal in de bubbel, dus er gaan vroeg of laat toch besmettingen voorvallen en mensen ziek worden. Hopelijk dus laat genoeg, tegen dat het kamp gedaan is...

3) Als er iemand ziek wordt en besmet blijkt, moeten we het probleem beperken.

Daarom scheiden we de bubbels, zodat niet iedereen naar huis moet. Maar de fun is er dan wel af, ook voor wie kan blijven... (De bubbels zijn opgelegd door de overheid, als blijkt dat er tegelijkertijd in de twee bubbels zieken zijn, dan hebben we de bubbelscheiding duidelijk niet goed gedaan, en gaan we daar wel op aangesproken worden.)

Die tweede en derde verdedigingslinie, zijn dus om schade te beperken als er iemand besmet binnenkomt. Als dat gebeurt, kunnen we enkel hopen dat we het kamp toch kunnen uitdoen, maar eigenlijk hebben we dat niet in de hand. 

En daarom zijn we erg streng op die eerste verdedigingsgordel: minstens 5 dagen contacten maximaal beperken (geen kampen, (familie)feestjes, vrienden op bezoek). En wie in de twee weken voor het kamp in het buitenland is in een regio die rood of oranje kleurt, kan ook niet mee.